Als je met de maxitaxi door Buzau moet reizen, moet je onvermijdelijk iets meer hebben speciaal. Ofwel valt je haar uit je neus door iemand die vergeten is of niet weet hoe je zeep en deodorant moet gebruiken, ofwel je belandt in een auto-ongeluk waar bij de eerste kuil het stof van binnen opwaait waardoor je jezelf niet meer ziet als man met een stoel, ofwel je komt een veroordeelde manelistische chauffeur tegen en zit samen met hem de straf uit (althans voor hem zijn handboeien orgastisch), tot aan het station waar je moet uitstappen.

Vandaag, toen ik bij mijn ouders vandaan kwam, kwam ik de auto van een grootmoeder tegen. De lucht was ademend en een chauffeur luisterde op mute naar Europa FM. Onvermijdelijk ving ik een korte dialoog op tussen dames (waarschijnlijk buren) die elk ongeveer 35-40 jaar oud waren.

– Dat heb ik je verteld hij zocht je gisteravond o witte auto met twee mannen erin?
– Weet ik…het was Daniël. Hij belde mij. Maar je weet het niet meer…de auto heeft mij gevonden ?
– … pai…Ik weet het niet. Weet ik…?

Mijn geluk was dat ik na één station moest uitstappen. Ik kon het niet laten om te lachen.