Ook…Ik wilde doen alsof ik ze niet hoorde, maar ze hebben nog wat tijd en trekken aan hun haren. Ik wilde tussenbeide komen, maar ik dacht dat ik me te op mijn gemak voelde waar ik nu zat en als ik had ingegrepen, zouden ze zich gegeneerd hebben gevoeld.
Ze slaagden erin mij wakker te maken zonder het te beseffen en zonder resultaat te bereiken. Ik hield mijn ogen gesloten en probeerde aan niets te denken, waarbij ik helder de duisternis negeerde en probeerde het hete bloed door mijn aderen te laten stromen, weg van een koud hart. Een seconde van instabiliteit was genoeg om mij te laten verscheuren door de dunne draad waaraan ik hing. Ik probeerde mezelf op te warmen met een virtueel gecreëerd beeld van één …

– BAAAAA… !!! Ga het hem nu vertellen! Nu ga je!
– Zo is het goed voor hem … Ik zweer het, het gaat goed met hem… Maak je niet langer onnodig zorgen.
– Di… zeker niet …
– … Ik heb niets voor je verborgen. Je begreep het niet.
– Ahh… ``Je moeder! Je liegt dan … Hoe wist je wat ik ging vragen?

Ik had het gevoel dat ik zou ontploffen en sprong uit bed met de gedachte hem een ​​standje te geven. In twee stappen bereikte ik de deur en rukte hem bijna uit de scharnieren. Voor mij stonden de silhouetten van twee wezens die trilden als gelatine in een diffuus licht. Het was meer een sensatie dan een duidelijke zin en ik besef met verbazing dat ik het helemaal niet erg zou hebben gevonden als ik de deur niet had geopend. Wat heb ik in godsnaam gedaan? Ga ik dood en wacht ik nu op hun felicitaties? Deze twee kijken mij verbaasd aan en ik ben versteend door hun beeld. Vanuit mijn ooghoek probeer ik iets echts door de kamer te zien. Het is oké. Een vacht begint na een goede nachtrust zijn silhouet langs het bed te strekken. Langzaam draai ik mijn hoofd naar het raam en doe een stap achteruit. Ik zie het oranje licht van de straatverlichting zich een weg banen door de zonwering. Ik doe nog een stap achteruit en draai mijn rug naar hen toe. Wat in hemelsnaam?! Ik heb mijn muren bedekt met zebrabont!? Er is iets mis, maar misschien is het gewoon het licht tussen de jaloezieën dat nog op het netvlies staat gedrukt. Ik hoorde hoe de toegangsdeur bewoog alsof er een sterke stroming tegenaan was geslagen. Ze vluchtten…Ik hoorde hun haastige stappen terwijl ze naar de lift liepen. Het was niet de bedoeling… Hij opende de deur en samen namen ze de fatale stap in een gat van zeven niveaus. Ze waren tenminste tot het laatste moment samen.
Hij lag aan mijn voeten en ik voelde dat hij door alles verbijsterd was. Ik leg hem opzij (je zegt dat hij op het punt staat een beroerte te krijgen... als zijn ogen nog meer uit zijn hoofd springen, zal hij op zoek moeten gaan naar zijn vrouwtjesslak als ik hem niet meer van zijn vrijheid zal beroven) en ga naar bed.
Het is nu stil … en ik kon rustig slapen… (Hé! Ik ben wakker! Je hebt me niets te zeggen omdat je niet meer bestaat!)