Een te gewaagde gedachte. Iets uit de tijd van het café. Momenten waarop gedachten vrij mochten rondvliegen.

– Hallo? Ik ben Popescu. Van de Commissie voor de homologatie van cacaoochtenden. Zou u zo vriendelijk willen zijn om ons te vertellen of u zo'n ochtend heeft?
– Rot op, E.!
– Oh! Wat is er?
– Uitzonderlijk. wat wil je
– Kom jij vanavond naar het concert?
– Ik kan het niet, ik heb mijn ruggengraat gebroken. In een te gedurfde gedachte.
– Ceee???
– Maar jongen, je hebt dringend een bezoek aan de optometrist nodig. Ongeveer twee minuten geleden hebben de rekwisieten de banner "dialoog" vervangen door deze, die groot zegt, voor mensen zoals jij: M O N O L O G.

Wat zei ik? O ja. Dat ik mijn ruggengraat brak.

Het café.

Vraag voor mijn niet-bestaande lezers. Hoe vaak kun je je ruggengraat breken bij te stoutmoedige gedachten? Iemand van achteren protesteert verontwaardigd: Huoo!! Mijn gezicht!!!
Oké, oké. Ik weet niet of het kapot is. De juryleden hebben urenlang beraadslaagd. Zal het een goed of slecht teken zijn? Misschien is het gewoon reuma en doet het daarom pijn. Bla, bla, bla...

En de te stoutmoedige gedachte zei: ‘Wat als hij en ik meer dan twee vreemden waren die zo nu en dan bij elkaar zitten moe worden op dezelfde bank, in hetzelfde park?".

De gedachte van Prea Indraznet komt uit een zeer grote familie. Een van zijn broers vroeg hem op een avond, lang geleden:

– Bestaat die Man, over wie de overgrootvader sprak, werkelijk?
– Welke? zei de te stoutmoedige gedachte nieuwsgierig.
– Dat. Waar hij het altijd over heeft. Hij is een man zoals alle mannen, maar niet echt.
– "Een man zoals alle mannen, maar niet echt"??!!
– Ja. heb je tijd? Er valt veel te zeggen...
– Ik heb, ik heb, de te stoutmoedige gedachte beantwoord, door zijn stoel dichter naar zijn broer te trekken.
– Deze man... weet hoe hij moet zijn. Begrijp je het? Dit is een groot probleem, zeg ik je. Hij weet hoe hij moet schreeuwen dat hij dat is. Deze man houdt van zijn tijd. Hij weet hoe hij het ALLEEN VAN HEM moet maken. En weet je hoe laat het dan is? Ijsje! Ja, ja, kijk me niet zo aan. Ijsje. Van verrassing, van verlangen, daarom is het ijs. De klokken stoppen met tikken. De geluiden zwijgen van schaamte. En de mensen in de buurt staan ​​waar ze staan, zonder het zelfs maar te weten... Hé! Hoi! wat doe je waar ga je heen
Terwijl hij zich naar de deur haastte, antwoordde de te stoutmoedige gedachte:
– Ik ga naar haar toe. Ik wil hem toestemming vragen om hier te vertrekken. En als hij me niet laat gaan, ga ik toch weg.
– Wachten! Niet! Luister naar mij! Je bent nog niet klaar om... Echt te worden..

Maar hij was niet langer... Hij was niet eens meer een te gewaagde daad. Hij was zo snel op die Man af gerend dat hij over de drempel was gestruikeld en daar, tussen twee werelden, bewegingloos bleef staan.

Ze heeft het later uit het stof gehaald. Hij wikkelde het in een traan, zodat het niet koud zou zijn, en legde het op de middelste plank, waar al te stoutmoedige gedachten stilletjes sliepen.