Een egel en een kat ontmoeten elkaar op een smalle weg. De kat laat los, maar laat een sinistere miauw horen, omdat de stekels van de egel hun doel hebben bereikt. De kat kijkt de egel nadrukkelijk aan, de egel lacht tevreden en plotseling komt er een idee bij hem op:
– Luister, lieve Kat (hij benadrukt het laatste woord, met sarcasme), ik zeg dat het interessant zou zijn om mijn proefkonijn te zijn (de kat kronkelt)... hi-hi! zonder enige zweem van ironie... katten kunnen ook deze prachtige rol vervullen in de vooruitgang van de mens... weet je, dat aas dat ons mussen en appels voedt... Dus... in plaats daarvan zal ik je toeschouwer zijn. Een gulzige toeschouwer...
De kat denkt twee keer na en hoewel het aanbod van de egel naar hem knipoogt, klinkt er iets niet goed. Oprechtheid is geen kenmerk van de egel... behalve wanneer je hem overrompelt en hij vergeet zijn ruggengraat te verzachten... (laten we zeggen)
– Toeschouwer van mijn caviaconditie? vroeg Matza, terwijl ze haar neus optrok.
– Toeschouwer van je manifestaties in het algemeen, antwoordde de egel, terwijl hij haar bijna zachtjes aankeek.
– Nou, dan heb je twee keer gewonnen. Hoe meer shows je doet, hoe meer aantekeningen je maakt en in je dossier stopt.
– Ik begreep dat je moet trainen voor het kampioenschap van het slijpen van gherutze achter in de fauteuil en rode franjes aan tafel. Aan een gewone toeschouwer heb je niets. Maar je kunt mij niet verslaan. En-dan...wie begrijpt jouw eigenaardigheden net zo als ik?!...Ik geef je het antwoord, bovendien...zodat je twee keer gewonnen hebt (tenminste!), zei de egel, als laatste argument, terwijl hij de kat uit het midden pakte en hem naar het podium droeg (respectievelijk de eettafel) “disectie”).